Πριν από μερικές ημέρες κατατέθηκε από την αξιωματική αντιπολίτευση μήνυση κατά του Δημάρχου (ή όλης της συμπολίτευσης, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω) για κακοδιαχείριση των οικονομικών του Δήμου ή κάπως έτσι. Η μήνυση βέβαια ήταν η κατάληξη πολλών καταγγελιών που είδαν το φως της δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό. Καταγγελιών μάλιστα που έφεραν τις υπογραφές όλης της αξιωματικής αντιπολίτευσης. «Πανηγυρικές» συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου με βρισιές και  χειρονομίες να εκτοξεύονται από όλες τις πλευρές με αποδέκτες όλους.
Καμία αρμοδιότητα (ούτε όρεξη) δεν έχω για την εξέταση του δίκαιου ή άδικου της μηνυτήριας αναφοράς. Άλλωστε από τη στιγμή που πήρε το δρόμο της δικαιοσύνης θα λάμψει η αλήθεια (άρχισα να γράφω και ΄γω σαν πολιτικός. Είναι αυτό που λένε οι κακές παρέες) Ούτε βέβαια θα αναφερθώ σε στοιχεία και αποδείξεις των αντιδίκων.
Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι η συμπεριφορά της αντιπολίτευσης.
Ενώ μέχρι πρότινος σύσσωμη κατηγορούσε, κατήγγειλε και (γιατί όχι) απειλούσε, ξαφνικά κατατίθεται η μήνυση η οποία υπογράφεται από ΤΡΕΙΣ μόνο δημοτικούς συμβούλους της. Οι μηνυτές; Γ.Μπάκανος, Κ.Τσολακίδης και Α.Τσιγκόιδας.
Οι άλλοι; Είχαν δουλειές και δεν προλάβαιναν; Απουσίαζαν στο … εξωτερικό; Δεν τους κάλυπταν τα στοιχεία και θεώρησαν ότι ήταν ανεπαρκή για να στοιχειοθετήσουν τη μήνυση; Κι αν ναι προς τι οι πρότερες φωνές τους;
Μην περιμένετε τις απαντήσεις …
Βλέπετε ακόμη και αυτοί που «εξυπηρετούν» τα κοινά ή αλλιώς την πολιτική του μικρού μας τόπου  φαίνεται να μάθανε το μάθημά τους από τα μεγάλα πρότυπά τους της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Προφανώς δεν στέκει πολιτικά η μέσω της δικαιοσύνης αντιμετώπιση του πολιτικού αντιπάλου. Δεν αρμόζει σε πολιτικούς άνδρες μια τέτοια «ρεβανσιστική» συμπεριφορά.
Ποιος δεν θυμάται το «βρώμικο» ΄89;
Βλέπετε με την πολιτική «δεν συνάδουν» απόψεις ξεπερασμένες όπως η υπεράσπιση της θέσης και των ιδεών, η διαφάνεια, η υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού που μας επέλεξε. Όλα είναι ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ή μάλλον ένας απλός ισολογισμός  που η στήλη των εσόδων αντικαθίσταται με τα προσωπικά οφέλη και η στήλη των εξόδων με το πολιτικό κόστος. Ε! φαίνεται στην περίπτωσή μας, ότι για τους περισσότερους δημοτικούς συμβούλους της αντιπολίτευσης, ο ισολογισμός δεν έβγαινε, γιατί βάραινε περισσότερο στη δεύτερη στήλη, οπότε προσθέσαν στην πρώτη και ένα: «δεν βαριέσαι εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;» και η λογιστική … έδεσε.
Αυτά και μη χειρότερα.
]]> http://papadimitriou.wordpress.com/2008/05/09/%ce%97-%c2%ab%ce%9a%ce%9f%ce%99%ce%9d%ce%97-%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%99%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%97%c2%bb-%ce%a0%ce%a1%ce%91%ce%9a%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%97/feed/ 0 admin http://papadimitriou.wordpress.com/2008/03/27/%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%b3%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%ce%ad%cf%84%cf%83%ce%b9/ http://papadimitriou.wordpress.com/2008/03/27/%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%b3%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%ce%ad%cf%84%cf%83%ce%b9/#comments Thu, 27 Mar 2008 18:07:01 +0000 admin http://papadimitriou.wordpress.com/2008/03/27/%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%b3%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%ce%ad%cf%84%cf%83%ce%b9/ ]]> Tα «must» της χθεσινής επετείου (ξανα)επιβεβαιώθηκαν επαναλαμβάνοντας την παράδοση που θέλει κάθε χρόνο τέτοια μέρα –καταρχήν- τις παρελάσεις και τα σημαιάκια και βέβαια την προβολή από τα κανάλια της τηλε(στραβωμάρας) μας των γνωστών ταινιών-φουστανέλας: «Παπαφλέσσας», «Μαντώ Μαυρογένους», «Σουλιώτες». κ.ά. Το καινούριο: Ο Λαζόπουλος με φουστανέλα …
Από τη μία: Εθνική περηφάνια, πατριωτικός αλτρουισμός, ηρωισμοί, θυσίες, αυτοθυσία, Ελληνικό Φιλότιμο και Ήθος, Ελπίδα …,  ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ, ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ, ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ ….
Από την άλλη: Ακρίβεια, Μακεδονικό (ή Σκοπιανό αν προτιμάτε), ΑΝΤΙΑσφαλιστικό,  Παιδεία, Ασυδοσία, Σκάνδαλα, Καραμανλής-Παπανδρέου (αυτοί πάνε μαζί εδώ και δεκαετίες), Αλογοσκούφης (!), Φάνη Πάλλη Πετραλιά (!!!)…
ΠΩΣ ΓΙΝΑΜΕ ΕΤΣΙ ΡΕ GΑΜΩΤΟ;

«Επειδή η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος, επειδή η αισθητική δεν είναι η ηθική του παρόντος, επειδή η ηθική του ελληνικού παρόντος είναι η απάτη, επειδή η αισθητική δεν έχει παρόν εδώ στην Ελλάδα, επειδή στην Ελλάδα παρόν είναι το παρελθόν, επειδή τούτο το παρελθόν δεν έχει μέλλον, επειδή το μέλλον γενικώς είναι αόριστον παντού στον κόσμο πλην της Ελλάδος όπου είναι οριστικόν καθότι θανατερόν, επειδή η τέχνη είναι μια παρηγοριά κι ένα καταφύγιο απ’ τη μιζέρια και την αθλιότητα, επειδή η μιζέρια και η αθλιότητα περίσσεψαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, επειδή η πολιτική στερείται αισθητικής διότι στερείται ηθικής, επειδή πολλοί καλλιτέχνες στερούμενοι ουσιαστικής αισθητικής παιδείας επιχειρούν να ασχοληθούν με την πολιτική για να χάσουν και τη λιγοστή αισθητική παιδεία που είχαν, επειδή …»

Αν είναι ακόμη περίοδος εκπτώσεων για τα εμπορικά καταστήματα; Θα σας γελάσω, και δεν είναι στις προθέσεις μου.

Τριγύρω μας όμως: στην καθημερινότητα, στην πολιτική μας ζωή, στις σχέσεις «παίζουν» φοβερά ποσοστά εκπτώσεων …

 Στη τζαμαρία της υδρογείου το αυτοκόλλητο πάνω από το βουνοσκέπαστο ανάγλυφο της χώρας μας θα ενημέρωνε τους ενδιαφερομένους αγοραστές για ΤΙΜΕΣ κάτω του κόστους. ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ, 50%, 60%, 70%, πάρε και μη δώσεις τίποτα, θα αναγράφεται πάνω από την προηγούμενη, σβησμένη με blanco προσφορά, γιατί στη χώρα μας οι ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ δεν είναι καινούριο φαινόμενο, υπήρχαν και πριν.

Απλά η νέα εξουσία, η νέα διακυβέρνηση, ή ότι άλλο νέο τέλος πάντων, είναι μάλλον απρόσεκτη και λίγο βιτσιόζα, αν κρίνω από τα dvd’s που κυκλοφορεί. Καινούριες παραγωγές, φρέσκο πράμα …

 Η αλήθεια είναι πως οι ταινίες με πρώην ζιβαγκοφόρους και νεότευκτους κουστουμαρισμένους, είχαν κουράσει τους πολίτες αυτής της χώρας.

Υπήρχε ανάγκη για κάτι νέο, περιτυλιγμένο με έναν μανδύα «κάθαρσης», «πολέμου κατά της διαφθοράς», κάτι που θα προκαλούσε την έκπληξη του θεατή, τη γλύκα του αναπάντεχου και απρόσμενου, όπως κάτι παλιές τσόντες με θεοσεβούμενες καλόγριες (συγχώρα με Αγιε Ιερώνυμε).

Η αλήθεια είναι ότι απλά … έχουμε εθιστεί στην τσόντα. Μας αρέσει βρε αδερφέ. Γι΄ αυτό φροντίζουμε κάθε τετραετία να επιλέγουμε τις νέες παραγωγές, αλλά πάντα από τα δύο γνωστά  studios… Σαν την παλιά διαφήμιση «Αυτό ξέρεις, αυτό εμπιστεύεσαι».

Υπάρχει βέβαια και ισχυρό επιχείρημα: Φαντάζεστε να το «ρίχναμε» όλοι στον … Αγγελόπουλο; (συγχώρα με Τεό).

Δεν θα αναφερθώ συγκεκριμένα στο «Ζαχοπούλειο» θέμα της επικαιρότητάς ΤΟΥΣ. Άλλωστε το λειτούργημα αυτό, της ενημέρωσης, το έχουν επωμισθεί (με το αζημίωτο βέβαια) οι ακριβοπληρωμένες νεοελληνικές γραφίδες των εντύπων και των καναλιών. Οι ελεγκτές της εξουσίας …  Οι ΘΕΜΑτοφύλακες της δεοντολογίας. (Σιγά ρε Θέμο μη νοιώσω και τύψεις, επειδή η «Μαύρη Τρύπα» σου, ήταν από τις αγαπημένες μου στήλες στο οπισθόφυλλο της Ελευθεροτυπίας.)

(Ανάμεικτα) Συναισθήματα και Γεύσεις :Ντροπή, αηδία, σιχασιά, οργή, απογοήτευση, πικρία …

 Το ερώτημα: Και η πολιτική; Τι ρόλο παίζει; Απέχει; Είναι συναυτουργός σε αυτήν την κατάσταση;

(Δεν ρωτώ για τη δικαιοσύνη, το ξέρουμε το μάθημά μας!!!).

Η ελπίδα (;): Οι εταιρίες δημοσκοπήσεων.

 Το τελευταίο διάστημα δείχνουν συνεχώς ότι οι Ελληνες βαρέθηκαν την …τσόντα.

Δείχνουν την τάση(sic) να διαολοστείλουμε τα (παλιο)studio τους, όπως έγινε και με τα ιστορικά μεν, (περιττά – δε με υπογραφή και συναίνεση Ζαχόπουλου -αν δεν κάνω λάθος) studio’s της Columbia.

Κάποτε (ελπίζω σύντομα) πρέπει να σταματήσει η πολιτική να ασχολείται με την τσόντα και να κάνει ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Μπορεί να τα καταφέρει, μπορεί και όχι. Σύμφωνα με τον «προλαλήσαντα» αγαπητό, λόγω συγκυριών συντοπίτη μας και αείμνηστο Βασίλη Ραφαηλίδη, οι ελπίδες είναι ελάχιστες …

 Ας μου επιτραπεί πάντως να θεωρώ ότι απλά (η πολιτική) δεν είχε την ευκαιρία της.

Ας μου επιτραπεί να θεωρώ ότι η πολιτική και η αισθητική δεν θα πάψουν στον τόπο μας να είναι έννοιες ασύνδετες.

Ας μου επιτραπεί απλά να ΕΛΠΙΖΩ.-

(ένα βουκολικό παραμύθι)

Ο Θεός (ποιος;) να βάλει το χέρι του. Αυτοί έχουν ξεφύγει από κάθε μέτρο και …πήχυ.Μα καλά είμαστε σοβαροί;Όλα αυτά τα χρόνια -ΟΛΟΙ τους- βάζουν χέρι στα ταμεία των ασφαλισμένων, σαν να είναι κάποιος κουρβανάς ατελείωτος, ένα αποθεματικό για να συμπληρώνουν τις ελλείψεις τους, ένα χοντρό γουρουνάκι κουμπαράς που όσες φορές κι αν το σπάσεις  πάντα γεμίζει, γιατί φροντίζει γι΄αυτό (μη μπορώντας να κάνει κι΄αλλιώς) ο εργαζόμενος λαουτζίκος. Όλοι μας πληρώνουμε κάθε μήνα σαν καλά παιδάκια τις εισφορές μας. Κάθε μήνα και κάτι παραπάνω, γιατί έτσι πρέπει. Είμαστε νομοταγείς πολίτες και αφού το κράτος μας ζητά αυτά τα χρήματα για να μας «εξασφαλίσει», ασυζητητί πρέπει να τα δώσουμε, να συνεισφέρουμε.Άλλωστε πώς αλλιώς θα έχουμε την περίθαλψή μας, τα φάρμακά μας, την φροντίδα του συστήματος υγείας!!!, όταν το χρειασθούμε;Πώς; αποκαμωμένοι πια, μετά από δεκαετίες στο μεροκάματο, θα απολαύσουμε με αξιοπρέπεια, όσα χρόνια απομένουν στον καθένα, τη σύνταξή μας;Κι έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μας συνεισφέρουμε, από αυτά που είναι αλήθεια δεν περισσεύουν σε κανέναν. Αλλά χαλάλι είναι για ιερό σκοπό. Δικά μας είναι σε μας θα ξανάρθουν. Αμ δε!!!  Όπως θά’ λεγε και ο αείμνηστος κωμικός μας.«Δεν πρόκειται, γιατί φαλιρίσαμε…» η απάντηση του λύκου που βάλαμε να φυλάει τα πρόβατα.Αφού έφαγε αυτός (ο λύκος) και οι ομοτράπεζοί του όλα αυτά τα χρόνια, ανακάλυψαν ότι: για να υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη, θα πρέπει να πληρώνουμε ακόμη περισσότερα και να δουλεύουμε μερικά χρόνια παραπάνω, συνεισφέροντας πάντα τον οβολόν μας.«Sorry λάθος προβατάκι, πίσω στο μαντρί σου».Μα καλά, αναρωτιέται το καημένο το προβατάκι: -Τόσα μου ζητήσανε, τόσα έδωσα.-Τόσα χρόνια μου είπανε να δουλέψω, τόσα δούλεψα.Και η απάντηση του Λύκου;Ελα σε διάλογο, να συζητήσουμε και ν’ αποφασίσω… Μα καλά ποιο πρόβατο θα πάει να συζητήσει με το λύκο; Πρόβατα είναι, βλάκες (εδώ θα πήγαινε κάτι άλλο, αλλά άσε…) δεν είναι.Βέβαια μερικούς μήνες πριν ο Λύκος τους είχε πει τα ΤΡΙΑ ΔΕΝ:

1. ΔΕΝ θα περικόψω τις συντάξεις
2. ΔΕΝ θα αυξήσω τις εισφορές και
3. ΔΕΝ θα αυξήσω τα όρια συνταξιοδότησης.

Όσα …πρόβατα τον πίστεψαν τον ψήφισαν, τα υπόλοιπα ποιος τα υπολογίζει;Η μόνη λύση λοιπόν που απομένει για τα …έρμα τα ζωντανά είναι η αντίδραση και ο αγώνας.Απευθύνονται λοιπόν στους γνωστούς εργατο(μαντρο)πατέρες τους. Αυτοί ξέρουν. Είναι μέσα στα πράγματα. Άλλωστε περιμένουν στις επόμενες εκλογές να τους ψηφίσουν για βουλευτές του λόγγου και της στάνης.Και κείνοι; Ενώ όλα συμβαίνουν την περίοδο που κατεβαίνουν στα χειμαδιά για το χειμώνα, στα μέσα Νοέμβρη δηλαδή, εξαγγέλουν εικοσιτετράωρη απεργία για τις … 12 Δεκέμβρη !!! Πάνω στη γουρνοχαρά δηλαδή (πάντα αναρωτιόμουν γιατί να χαίρονται τα γουρούνια).Εν’ τέλει το ασφαλιστικό μάλλον θα το «περάσει» ο λύκος. Και αυτό γιατί δεν είναι μόνο η δική του (δεξιά απ’το μαντρί, όπως βγαίνουμε) αγέλη που το θέλει, είναι και η άλλη (η κεντροαριστερά απ’ το μαντρί, όπως μπαίνουμε) και η πιο μεγάλη αγέλη, Ε.Ε. τη λένε και κατοικοεδρεύει κάπου στο βορρά. Πάντως όπως και να’ χει κύριοι λύκοι, με τις αγέλες σας, θα πρέπει να καταλάβετε ένα πράγμα: Από τη μύγα δεν πρόκειται να βγάλετε ξύγγι. Το μόνο που θα κάνετε είναι να την …ψοφήσετε μια ώρα αρχύτερα και μετά δεν θα έχετε ποιόν να ξεζουμίσετε.  Αν θέλετε ξύγγι πρέπει να σφάξετε γουρούνι.- Οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις είναι απλά σύμπτωσις και … κακό συναπάντημα.  

 Άσε καλύτερα

Χωρίς να το ζήσουμε.

Ετσι μας τό’παν.

Ετσι το είδαμε στα ντοκιμαντέρ της τηλεόρασης, στα «επίκαιρα» της εποχής….

Λες και περάσαν αιώνες ατέλειωτοι.

Χρονιές λήθης και βουβαμάρας.

Μια γιορτή για λίγους πια. Κάτι λογίδρια στα σχολεία… συγκεντρώσεις-επεισόδια για τα τρομοδελτία.

Ευκαιρία για θύμησες για λίγους τυχερούς-άτυχους, που από τη μια στιγμή στην άλλη, (χωρίς καν να το υποψιαστούν) σημαδεύτηκαν για πάντα.

Ένα σημάδι ΖΩΗΣ που το κουβαλάνε κρυμμένο μέσα τους.Βάρος δυσθεόρατο και γλυκό σαν μια οικογένεια που χάσαν, που την προσπέρασαν τα γεγονότα και οι εποχές.

Μια αμυχή στην ψυχή τους.

Καμουφλαρισμένη για τους περισσότερους.

Δεν είναι για μοίρασμα.

Είναι κατάδική τους.

Να τη βγάλουν να τη γιατρέψουν;

Πού; Πώς;

Ασε, καλά είναι εκεί που βρίσκεται.

Φυλαγμένη, απροσπέλαστη, αμόλυντη.

Μια αμυχή στο βάθος του χρόνου και της ζωής τους.

Αν τη βγάλουν στον αέρα θα μολυνθεί, θα κακοφορμίσει.

Θα την αρπάξουν οι σκύλοι της τηλεοπτικής μας γειτονιάς. Θα την τριγυρίζουν σαν τρόπαιο μέχρι να τη θάψουν σε καμιά αλάνα για να τη βγάλουν αργότερα (ίσως του χρόνου τέτοια εποχή) όταν πεινάσουν.

Άσε…

Άσε που μπορεί να ήταν απλά ένας νεανικός ενθουσιασμός…

Μια τρέλα που πήρε διαστάσεις (;)

Ένα όνειρο που φαντάζει αληθινό από ένα παιχνίδι, μια παραξενιά του υποσυνείδητου.Άσε καλύτερα.  

 Και μεις οι «άλλοι»;

Παπαγαλιστές μιας εξέγερσης, που –δήθεν- έγινε για μας.

Επαίοντες της ορθόδοξης πολιτικής ευστάθειας.

Εισπράκτορες ιδανικών.

Κραδαίνουμε το προσκυνοχάρτι της συγκατάβασης, της συμμετοχής, τους ΧΡΕΟΥΣ.

Με ενθουσιασμό και προσποιητή θλίψη και περηφάνια (γιατί;) καταθέτουμε:

Απόψεις, συνθήματα, έννοιες και νοήματα, μεταλλαγμένα γαρύφαλλα, με βιάση πριν ξεβάψουν από τον ήλιο ή τη βροχή (συνήθως) και εμφανιστεί το πραγματικό τους χρώμα. Την αχρωμία τους.

Η αναπλαστικά διαμορφωμένη συνείδησή μας χωρά τα πάντα:

Επαναστάσεις, εξεγέρσεις και διεκδικήσεις, αλλά και ατολμία, ανωνυμία, σιωπή … ερωτήματα περιανθισμένα με οργή για το δίκιο που μας πνίγει:

Εμείς θα τα βάλουμε με τις Τράπεζες που κλέβουν νομότυπα;

Εμείς με την κυβερνητική αδιαλλαξία;

Εμείς θα διεκδικήσουμε καλύτερες συνθήκες ζωής;

Εμείς θα διεκδικήσουμε την ΠΑΙΔΕΙΑ;...

Ε!! Όλα εμείς θα τα κάνουμε;

Καλά για μας δεν αγωνίστηκε η νεολαία το ’73;

Γιατί πρέπει να ΞΑΝΑδιεκδικήσουμε; 

Ποιό είναι τέλος πάντων αυτό το νόημα του Πολυτεχνείου;

Μήπως απλά συμπίπτει με το νόημα της ζωής μας; 

Μήπως η κάθε γενιά πρέπει να έχει την αμυχή της; – καλά κρυμμένη μέσα της. 

Αλήθεια πότε ματώσατε τελευταία;  

«ΗΤΑΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΑΧ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ …»

Νεοελληνική συνήθεια ή must της εποχής μας;

Εντάξει, άντε να είσαι στην Αθήνα να το παίζεις κάποιος και ο άλλος να ψυλλιάζεται ότι μπορεί να είσαι και κολλητός του Καραμανλή…,λέμε τώρα.

Αλλά να ζεις στην επαρχία, σε μια κωμόπολη, που ο καθένας σε γνωρίζει με το μικρό σου όνομα, και να το «παίζεις»: δεν λέει.Από τη στιγμή που γεννιέσαι αφήνεις ίχνη.

Τα πεπραγμένα σου είναι τελείως διάφανα.

Η κάθε σου κίνηση, η κάθε σου απόφαση καταγράφεται, και είναι προσβάσιμη ανά πάσα στιγμή από τον καθένα.

Ενας μικρός «big brother» (πριν την εποχή του) σε ακολουθεί σε κάθε σου βήμα.

Όλοι μας είμαστε μάρτυρες τέτοιων περιστατικών. Και όπως θα’λεγε και ο Λαζόπουλος μιμούμενος τις Λαρ’σινές γιαγιές του: «Ποιος αυτός; ιιιιιιιιι !!!  Λες και δεν τουν’ ξέραμι τι κουμάσ’ είνι».

Με αυτά τα δεδομένα μου φαίνεται τελείως γελοία η συμπεριφορά ορισμένων που προσπαθούν να πείσουν για κάτι διαφορετικό.

Τραγελαφικές καταστάσεις που όμως –δυστυχώς- δεν μπορείς να τις συνηθίσεις:

Ενας καθηγητ(άκος)ης που όλοι βαριόταν στην τάξη του, τώρα ξαφνικά εμφανίζεται σαν Ο Επιστήμονας- Ο Παιδαγωγός.

Ένα υπαλληλ(άκος)ος, που φοβόσουν να του μιλήσεις, τώρα εμφανίζεται ως ο Σωτήρας της υπηρεσίας του.

Ενας ΔΕΗτζής που μετά από 35 χρόνια ξησίματος και μια γενναιόδωρη σύνταξη μέμφεται τους «τωρινούς»  για τον τρόπο που διαχειρίζονται τον ενεργειακό πλούτο της χώρας (sic).

Ενας ΟΤΕτζής, που το μόνο σημείο που τον εύρισκες ήταν τα ΠΡΟΠΟτζήδικα και τα κωλάδικα, διαχειρίζεται με στόμφο και γλειώδη αυτοπεποίθηση την τύχη του τόπου σου και επιδεικνύει τα υπηρεσιακά του παράσημα…

Συμμαθητές –σκερβελέδες του κερατά- ξαφνικά… το καρναβαλίστικο κουστούμι με πείθει (;) 

Φασισταριά του κερατά σε ιδέες, νοοτροπία και σκέψη, πανηγυρίζουν για την άνοδο της … αριστεράς (…τον Καρατζαφέρη σας) 

ΧΑΡΑΜΟΦΑΗΔΕΣ!!!! ΜΠΙΝΕΔΕΣ!!!! ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΕΣ!!!!!

Ξεπορτίστε.

Βγείτε από τον μικρόκοσμό σας.

Ξελαμπικάρετε μαλάκεεες.

Μην κρύβεστε πίσω από το δάκτυλό σας.

Σας ξέρουμε καλά.

Άει στο διάολο 

Αυτά εν έτη 2007, προς το τέλος  

Η διαδικασία εκλογής Προέδρου στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. αφορά αποκλειστικά(;) τα μέλη ή και τους φίλους του κινήματος. Μια καθαρά εσωκομματική διαδικασία, που αφήνει αδιάφορους τους υπόλοιπους πολίτες, όπου και αν ανήκουν ιδεολογικά, ενταγμένους ή όχι σε κάποιο κομματικό σχηματισμό.

·    Ο νέος (όχι απαραίτητα) Πρόεδρος που θα προκύψει μετά την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας δεν θα είναι αυτός που θα χαράξει την αντιπολιτευτική γραμμή του ΠΑΣΟΚ;

·     Δεν θα είναι αυτός που ανάλογα με την επιτυχία της αντιπολιτευτικής του ρότας θα ελέγξει και θα καθοδηγήσει την κυβέρνηση στην ορθότερη, και τέλος πάντων μη ανεξέλεγκτη, άσκηση της εξουσίας;

·    Δεν θα είναι αυτός, που σαν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και συμπράττοντας -κατά περίσταση- με την υπόλοιπη αντιπολίτευση, θα πρέπει να οδηγήσει τις αποφάσεις των κυβερνώντων προς το συμφέρον και το όφελος των κυβερνωμένων;

·    Δεν θα είναι αυτός που θα πρέπει να ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ λύσεις, να εκφέρει γνώμη και άποψη;

·    Δεν θα είναι αυτός που σε περίπτωση νίκης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε επόμενες εκλογές θα ασκήσει –σαν πρωθυπουργός πια- την εξουσία; Αυτός που με τις ενέργειές του θα καθορίσει την ποιότητα της ζωής μου; 

Πριν απαντήσω (έτσι κι΄αλλιώς καταφατικά) στα παραπάνω ερωτήματα θα ήθελα να διερευνήσω και το δεύτερο σκέλος του προβληματισμού μου για τη συμμετοχή ή όχι φίλων, μελών, …εραστών και γκόμενων του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στη διαδικασία εκλογής προέδρου. Στο «Τι και ποιους εξυπηρετεί –δηλαδή- ο αποκλεισμός των ενεργών (πολιτικά) πολιτών».Αυτό είναι κάτι που σιγοψιθυρίζεται αυτές τις μέρες, με μορφή δήθεν αστεϊσμού, αλλά που περικλείει  μεγάλες (έως πολύ μεγάλες ) αλήθειες και πολιτικά συμφέροντα.Καταρχήν, και με δεδομένο ότι ισχύουν τα παραπάνω ερωτήματα, τον μόνο που δεν συμφέρει η μη συμμετοχή όλων των πολιτών είναι ο ίδιος ο πολίτης.

Και πάλι ερώτημα: Γιατί άραγε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να μη θέλει όλους τους πολίτες να συμμετέχουν σε μια τέτοια διαδικασία; Δεν θα έφερνε κοντά του πολλούς «μη δικούς» του που απλά με τη συμμετοχή θα επηρεαζόταν θετικά; Δεν θα δημιουργούσε ένα κλίμα «άμεσης δημοκρατίας» σε μια εποχή μάλιστα, που η αμετροέπεια και η ανεξέλεγκτη άσκηση εξουσίας από την κυβέρνηση Καραμανλή, δημιουργεί εσωτερικούς κραδασμούς, μόλις ένα μήνα περίπου μετά την επανεκλογή της;Άρα λοιπόν υπάρχει κάτι που φοβάται το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Και αυτό είναι τα πολιτικά παιχνίδια. Γνωρίζει δηλαδή ότι τα υπόλοιπα κόμματα με «την ελεγχόμενη ψήφο» θα αποκομίσουν οφέλη, ανάλογα πάντα με τον υποψήφιο που θα εκλεγεί.  

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το κυβερνών κόμμα: τη Νέα Δημοκρατία. Ποιον άραγε από τους τρεις υποψηφίους επιθυμεί να έχει αντίπαλό της και γιατί; Προς τα πού θα κατεύθυνε τους «ελεγχόμενους» ψηφοφόρους της, εφόσον είχαν το δικαίωμα ψήφου στην εκλογή προέδρου στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Μετά από τέσσερις εκλογικές νίκες με οδηγό στο τιμόνι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. τον Γιώργο Παπανδρέου, κάτι μου λέει ότι σε καμιά περίπτωση δεν θα επιθυμούσε την αλλαγή ηγεσίας. Η «ψυχρή εικόνα του Γιωργάκη» που αφήνει παντελώς αδιάφορο τον κόσμο, η επικοινωνιακή του (α)δυνατότητα, η ακαθόριστη πολιτική του ταυτότητα με το «ΝΕΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ.» και το «ΟΛΟΝ ΠΑ.ΣΟ.Κ.» οι ατυχέστατες αναφορές και συγκρίσεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου, και αυτή η …δημαγωγία του δημιουργεί σίγουρα ένα αίσθημα  ασφάλειας  στον Κώστα Καραμανλή και την κυβέρνησή του, που σίγουρα δεν θα θελήσει να απολέσει. Από την άλλη η τυχόν εκλογή του Βαγγέλη Βενιζέλου στην αρχηγία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δημιουργεί –έτσι κι αλλιώς- νέα δεδομένα, μια νέα κατάσταση που μάλλον η κυβερνώσα παράταξη δεν  θα ήθελε να αντιμετωπίσει.

(Αυθαίρετο) ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1^ο : Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ «ψηφίζει» Γιώργ(άκη)ο Παπανδρέου. 

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πάλι μέσ’ στον ενθουσιασμό των υποστηρικτών του για το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών, θα είχε κάποια προτίμηση; ΕΜΦΑΝΕΣΤΑΤΑ ΝΑΙ!!!Ο Συνασπισμός, περισσότερο, και γενικότερα η Αριστερά στη χώρα μας, αποτελούσε –μέχρι πρότινος- τη λεγόμενη δεξαμενή ψήφων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αυτό που είδαμε όμως στις εκλογές του Σεπτεμβρίου ήταν το ακριβώς αντίθετο. Ένα «κακό» ΠΑ.ΣΟ.Κ., σε αδιέξοδο, τροφοδότησε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που ποντάρισε βέβαια και στο ατού (προέκυψε μάλλον ξαφνικά) του Αλέκου Αλαβάνου.

Οπότε, καθαρά παραταξιακά, συμφέρει η συνέχιση και διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης  Βέβαια η «ποιότητα» των ψηφοφόρων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν με διευκολύνει να καταλήξω τόσο εύκολα στο (αυθαίρετο) συμπέρασμα 2. Και αυτό γιατί: κατ’αρχήν είπαμε ότι ένα αρκετό μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του μετακινήθηκε από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. διατηρώντας όμως του πολιτικούς και κυρίως τους συναισθηματικούς δεσμούς με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από την άλλη, η «ιδεολογική –μέχρις ενός σημείου-  συγγένεια» με το ΠΑ.ΣΟ.Κ., δημιουργεί κάποιο ενδιαφέρον και κάποια ανησυχία για το μέλλον του. Παρόλ’ αυτά (και επειδή πρέπει να καταλήξω κάπου) ….(Αυθαίρετο) ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 2^ο : Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. «ψηφίζει» Γιώργ(άκη)ο Παπανδρέου.                                      

    Όσο για το Κ.Κ.Ε. και αυτό για τον ίδιο λόγο (με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.), άντλησε και αυτό ψήφους από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., μάλλον (κατά πολύ βάθος) επιθυμεί τη διατήρηση της «Πασοκικής ακαταστασίας» του Παπανδρέου, αλλά γενικά είναι αδιάφορο και δύσκολα θα έδινε τέτοια «γραμμή» στους συντρόφους… οπότε

(Αυθαίρετο) ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 3^ο : Το Κ.Κ.Ε. «ψηφίζει» Χ.

 Δεν αναφέρομαι στα υπόλοιπα κόμματα και σχηματισμούς, κυρίως της αριστεράς, και τους Οικολόγους, γιατί σίγουρα δεν θα συμμετείχαν σε μια τέτοια διαδικασία.Όσο για τον ΛΑ.Ο.Σ. … απλά δεν ασχολούμαι. 

Αν και δεν είναι το θέμα μου σε αυτό το σχόλιο, δεν μπορώ να μην υποθέσω (πάντα αυθαιρετώντας) τη μελλούμενη στάση των -άμεσα ενδιαφερομένων- ΠΑΣΟΚτζήδων. Φρονώ ότι τον σημαντικότερο ρόλο στην επιλογή τους θα παίξει το συναίσθημα και το όνομα ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Μετά την αμφιλεγόμενη παρουσία του Σημίτη στην ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ, δεν νομίζω ότι θα δώσουν άλλα περιθώρια.Ας μην ξεχνάμε ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι ένα κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα μας για μια 20ετία περίπου, δημιουργώντας τα στεγανά του, τα συμφέροντα, τις καρέκλες και όλα τα επακόλουθα, που το οδήγησαν βέβαια και στην κρίση (και αυτό και εμάς). Είναι ένα κόμμα που αγωνιά, που ψυχορραγεί. Φυσικό επακόλουθο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να «πιαστεί» από εκεί που γνωρίζει, από την ελπίδα, ή καλύτερα από την ευχάριστη ανάμνηση της εποχής ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Τι κι αν ο Βαγγέλης Βενιζέλος υπερτερεί σε ΟΛΑ από τον Γιωργάκη. Τι κι αν (οι ίδιοι το ομολογούν) είναι αυτός που μπορεί να νικήσει τον Καραμανλή.

Στα «κομματόσκυλα» του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αυτό που θα μετρήσει, είναι η «τόλμη» και το «θράσσος» του Βενιζέλου να αμφισβητήσει έναν Παπανδρεϊκό γόνο. Έναν πρίγκηπα, έναν ΔΙΑΔΟΧΟ.

(Αυθαίρετο, αλλά σίγουρο) ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 4^ο : Οι ΠΑΣΟΚΟΙ θα ψηφίσουν «δαγκωτό» Γιωργάκη.  Μετά από όλα τα παραπάνω το γενικό συμπέρασμά μου είναι: ΠΟΥ ΠΑΣ ΡΕ ΒΕΝΙΖΕΛΟΟΟΟΟ Όλα τα παραπάνω βέβαια είναι υποθέσεις και αυθαίρετα συμπεράσματα, αλλά είναι και η «μυρωδιά» των εσωκομματικών εκλογών στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Σας σκέψεις φαντάζουν (και είναι) απλοϊκές, αλλά ποιος είπε ότι η πολιτική (όπως τουλάχιστον λειτουργείται στη χώρα μας) έχει ανάγκη από πολύπλοκές αναλύσεις. Αλλωστε ποιος θα τις καταλάβαινε, εκτός βέβαια από τον (ποιητή) κο Πολύδωρα… 

Αυτά…Και καλή αρχή 

 (συγνώμη σύντροφοι, αλλά δεν τη βλέπω) 

 (Αθανάσιος Ελλις – KAΘΗΜΕΡΙΝΗ 12/8/2007) ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι σκέψεις μου αυτές άρχισαν να γράφονται μια βδομάδα πριν τις εκλογές. Για διαφόρους λόγους δεν ολοκληρώθηκαν (ευτυχώς) κι έτσι βρήκα την ευκαιρία να τις συνεχίσω και μετεκλογικά γνωρίζοντας πια τα αποτελέσματα και τη συμπεριφορά των ψηφοφόρων.  

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ

Άραγε αυτό το 6% υπάρχει στην πραγματικότητα ή απλά βρίσκεται στη φαντασία του -κατά τα άλλα- έγκριτου δημοσιογράφου; Συνέβη σε πολλούς, και όσο μου επιτρέπουν οι ισχνές γνώσεις μου πάνω στην ψυχολογία, στοιχειοθετείται και επιστημονικά. Να θέλουμε δηλαδή κάτι τόσο πολύ, να ελπίζουμε σε αυτό και κάποια στιγμή να μας γίνεται πεποίθηση και βεβαιότητα η ύπαρξή του. Και αν υπάρχει που κρύβεται; Στους αναποφάσιστους των δημοσκοπήσεων ή στις παρυφές των κομμάτων εξουσίας για να διευκολύνουν έτσι τη μεταπήδησή τους ανάλογα με τα γεγονότα; Ιδεολογικά που τοποθετείται; Είναι πράγματι τόσο μεγάλο εκλογικό σώμα το 6% ώστε να δημιουργεί τάσεις ανατροπής των πολιτικών δεδομένων; Και τέλος είναι θεμιτή η ύπαρξη μιας τέτοιας ανεξέλεγκτης μερίδας ψηφοφόρων; Για να απαντηθεί αυτή η λίστα ερωτημάτων θα προσπαθήσω να ξετρυπώσω ή καλύτερα να σκιαγραφήσω -υποθετικά πάντα- τους καλικάντζαρους της πολιτικής μας ζωής. Στις πόλεις θα είναι φαντάζομαι τύποι που αποφεύγουν τις πολιτικές κόντρες τύπου καφενείου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι απολίτικοι. Φαντάζομαι θα συμμετέχουν και θα διατρανώνουν την άποψη τους σε θέματα της καθημερινότητας και θέματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Συνδικαλιστικά ενεργοί, αλλά μακριά από εργατοπατέρες. Πάω στοίχημα ότι πάντα θα ήθελαν να συμμετάσχουν σε μία διαδήλωση  ειρήνης, στις κινητοποιήσεις του Κοινωνικού Φόρουμ, σε μία αντιρατσιστική διαδήλωση ή να εμπλακούν –έστω για μια φορά- σε «καβγά» με τις δυνάμεις της εννόμου τάξεως(!). Τις περισσότερες φορές θεωρούνται από οικείους και φίλους «αλυσοδεμένοι» στο άρμα του ενός ή του άλλου εταίρου της εξουσίας, αλλά η παρεξήγηση αυτή έγκειται στη βαρεμάρα και στην απαξίωση να εξηγήσουν, να δώσουν λογαριασμό σε ποιόν; Και γιατί; Στην ελληνική επαρχία τώρα. Στις κωμοπόλεις και τα χωριά τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα. Πώς μπορείς να «ξετρυπώσεις» κάποιον όταν όλοι γνωρίζουν τι «καπνό φουμάρει» ο διπλανός τους. Η κομματική μέγγενη εδώ είναι πολύ πιο σφιχτή και η σπαζοκεφαλιά, μετά το αποτέλεσμα της κάλπης, για το ποιος είναι αυτός που έφυγε από το μαντρί καταντάει διαρκής πονοκέφαλος. Και για αυτό πιστεύω ότι στην επαρχία το ποσοστό των καλικάντζαρων είναι μάλλον μικρότερο. Μετά από όλα αυτά ίσως σε κάποιους δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η «κυβέρνηση του 6%» αποτελείται από ανθρώπους δειλούς, ύπουλους πολιτικά και απολίτικους. Ισχύει όμως αυτό;

Μπορούμε να δεχθούμε ότι τέτοιοι άνθρωποι συνέβαλαν καθοριστικά (όπως φαίνεται και από την αναφορά του κου Ελλις στην κεφαλίδα) στη σημερινή κατάληξη της πολιτικής ζωής μετά τη μεταπολίτευση;  Παραπάνω προσπάθησα να σκιαγραφήσω την καθημερινή τους παρουσία. Τώρα θα προσπαθήσω να φαντασθώ και τις αιτίες που τους οδηγούν σε αυτή την ανορθόδοξη (κατά τα κομματόσκυλα) πολιτική συμπεριφορά, χωρίς να μπορώ να αποφύγω και πάλι τα ερωτήματα, εφόσον απλά προσπαθώ να βγάλω συμπέρασμα με υποθέσεις. 

·   Μήπως απλά ενοχλούνται από την ξύλινη κομματική γλώσσα;

·   Μήπως το «δικός μας», «σύντροφος», «δικό μας παιδί», η συντεχνιακή δηλαδή αντιμετώπιση των ΟΠΑΔΩΝ(!) τους ενοχλεί ;

·   Μήπως αδυνατούν ηθικά και δεν θέλουν να ζητήσουν κάποιο προσωπικό ρουσφέτι;

·   Μήπως η πολιτική γι αυτούς σημαίνει άλλα πράγματα από αυτό που σημαίνει για τους νεοέλληνες;

·   Μήπως οι προεκλογικές παροχές δεν τους προκαλούν χαρά και όρεξη για διεκδίκηση, αλλά απλά ΑΗΔΙΑ για την εξόφθαλμη ΚΟΡΟΙΔΙΑ;

·   Μήπως απλά κουράστηκαν από παιδιά να ακούνε το Καραμανλής και το Παπανδρέου με μικρά διαλείμματα …χαλάρωσης; …

και ας γίνω πιο συγκεκριμένος (στις υποθέσεις μου)

·   Μήπως η καταστροφή της Πελοποννήσου δεν σημαίνει απλά προεκλογικό κόστος για τον Καραμανλή, αλλά πόνο για τις ανθρώπινες ζωές και το περιβάλλον;

·   Μήπως η καταστροφή της Πελοποννήσου δεν σημαίνει ευκαιρία για ίαση της ανύπαρκτης αντιπολίτευσης του Παπανδρέου, αλλά ευκαιρία για περισυλλογή και επιτέλους λήψης κάποιων αποφάσεων;

·   Μήπως το κοινωνικό κράτος ή καλύτερα τα κοινωνικά κεκτημένα δεν είναι κάτι διαπραγματεύσιμο, ή ακόμη χειρότερα, κάτι για το οποίο πρέπει να επιλέξουμε ποιος και με τι «ιδεολογικό προσωπείο» θα το καταλύσει υποκλινόμενος στις προτροπές-διαταγές της Ε.Ε. για το ασφαλιστικό;

·   Μήπως η κατοχυρωμένη συνταγματικά δωρεάν παιδεία είναι ένα από τα τελευταία κάστρα κατά της εμπορευματοποίησης και οικονομικής εκμετάλλευσης και δεν πρέπει επ’ουδενί λόγο να πέσει;  ….αυτά προ των εκλογών 

ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΑ

Αρκετές μέρες μετά την 16^η Σεπτεμβρίου και αφού κόπασαν τα τηλεοπτικά παράθυρα … «τα κεφάλια μέσα».Το αποτέλεσμα σχεδόν αναμενόμενο με οριακό «Αχ, παραλίγο». Ο Καραμανλής ανανέωσε τη θητεία του με τη βοήθεια των μικρών κομμάτων που δεν μπήκαν στη Βουλή…Ακου λοιπόν δίλημμα οι εθεόφοβοι. Να θες να ψηφίσεις μικρό κόμμα που γνωρίζεις ότι δεν θα μπει στη Βουλή και να μην το κάνεις γιατί ξέρεις εκ των προτέρων ότι έτσι θα ενισχύσεις το πρώτο κόμμα να πάρει αυτοδυναμία. ΑΡΡΩΣΤΑ ΜΥΑΛΑ της νεοελληνικής δημοκρατίας. Κι έτσι οι κατ’ όλα συμπαθέστατοι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ -μία νέα ανερχόμενη δύναμη στην πολιτική μας ζωή- με το 1% του εκλογικού σώματος έδωσαν ουσιαστικά την αυτοδυναμία στη Νέα Δημοκρατία. Βέβαια δεν ήταν μόνο οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ, (το ποσοστό των κομμάτων εκτός βουλής ξεπέρασε το 3%), αλλά αναφέρομαι σε αυτούς απλά γιατί αποτελούσαν την πιο σοβαρή πρόταση και προτιμήθηκαν γι’αυτό. Εκπληξη προκάλεσε σε αυτούς που δεν βλέπουν την τύφλα τους η αναμενόμενη για τους γνωρίζοντες (ανάμεσά τους και οι φίλοι μας οι … «καλικάντζαροι»)  επιτυχία της Αριστεράς. Η  λίγο soft (καιρός ήταν) εκδοχή της γραμματέας του ΚΚΕ κας Παπαρήγα απέδωσε στην κάλπη. Η κινητικότητα του Συνασπισμού και η συμμετοχή του σε αγώνες και κινητοποιήσεις, καθώς και η «δεν είμαι σαν τους άλλους, δεν έχω κανέναν λόγο να σας κοροϊδέψω» παρουσία του κου Αλαβάνου, έδωσαν στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ένα 5⁺% καθόλου ευκαταφρόνητο. Ένα 5⁺% που όμως δημιουργεί πολλές υποχρεώσεις από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας συνασπισμός με μικρή συμπαγή πολιτική βάση. Ένα κόμμα που έλκει τους ψηφοφόρους του μέσα από τη δεξαμενή (sic) των δυσαρεστημένων κυρίως του ΠΑΣΟΚ και κατά δεύτερο λόγο από ανένταχτους, προβληματισμένους πολιτικά και απαιτητικούς ψηφοδότες.  Κάπου εδώ κινήθηκαν και οι φίλοι μας οι καλικάντζαροι της πολιτικής μας ζωής.Για άλλη μια φορά πήγαν να ανατρέψουν τα πράγματα, αλλά όπως αποδείχθηκε η δύναμή τους ήταν οριακά μικρότερη. Ίσως χρειαζόταν κάτιτις παραπάνω από το 6%.Δεν πειράζει παιδιά την επόμενη φορά.-